Lars LockefeerSanis libris vita lacuna

Eindelijk was het dan zo ver. Na maanden van wachten, keer op keer de website checken en uitzien naar de dag van vandaag, is de start van een nieuwe TV-zender een feit. Een kwaliteitszender dit keer. Geen flitsende, snelle zender vol simpele programma’s, met als doel het binnenslepen van zoveel mogelijk euro’s, maar een TV-zender waarbij de inhoud telt. Een zender, waar een gesprek niet afgekapt hoeft te worden en gerust een uur mag duren. Althans, dat was de bedoeling.

De programmering voor de eerste dag was veelbelovend. Een gesprek tussen Kluun en Mulisch, tussen het schooljongetje en de oude meester. Mulisch staat erom bekend dat hij nogal ‘uit de hoogte’ kan doen. Zo vroeg een vriend van me ooit, omdat hij toevallig naast hem zat in de tram, wat hij toch bedoelde met een zekere passage uit ‘Het Stenen Bruidsbed’. Of Mulisch hierop een antwoord had zullen we nooit weten, meer dan de inmiddels gevleugelde uitspraak “Pff, alsof jij boeken leest” kwam de geïnteresseerde lezer niet ten deel.

Zo niet vandaag. Mulisch had er zin in en was duidelijk op dreef. Het resultaat was dan ook een amusant gesprek. Toegegeven, het was niet altijd even diepgaand. Er werd bijvoorbeeld niet veel gesproken over literatuur, maar Mulisch kreeg wel de kans zichzelf wat meer te verklaren. De nestor van de Nederlandse literatuur bewees zo dat hij, anders dan velen dachten na enkele optredens bij Pauw en Witteman, nog steeds goed bij de pinken is.

Toen de literaire onderwerpen eindelijk aan bod kwamen, Kluun over zijn onzekerheid heen was en Mulisch in zijn element begon te raken, was de tijd al bijna om. En zo duurde Het Gesprek nog altijd niet lang genoeg…

Afgelopen zaterdag speelde het Nederlands Elftal voor het eerst weer eens een serieuze wedstrijd. Winnen van Bulgarije, dan zou het EK wel binnen zijn. De tendens in de berichtgeving is dan ook niet verrassend: het kan nu niet meer misgaan!

Toegegeven, Oranje heeft aan de sportieve verplichtingen voldaan door te winnen. Van de wedstrijd was ik echter allerminst onder de indruk. Had Fred Bouma niet op de doellijn gestaan en Wesley Sneijder geen vleugels gehad na zijn droomstart in Madrid, dan waren de drie punten allerminst een zekerheid geweest. Het spel kwam moeizaam op gang en vertoonde zelden de snelheid en creativiteit die de spelers eigenlijk aan hun stand verplicht zijn.

Het mooiste moment van de hele wedstrijd was zonder meer het doelpunt van Ruud van Nistelrooij. De geplaagde spits, die in Spanje het ene doelpunt na het andere maakt maar in Oranje nooit echt doorbrak, beloonde het in hem gestelde vertrouwen direct, door de verlossende treffer te maken. Een betere nieuwe start kon hij zich niet wensen, van Basten zal tegen Albanie al niet meer om hem heen kunnen.

Voor Clarence Seedorf was het weekend een stuk minder hoopgevend; hij die eerder vorige week door internationale trainers uitgeroepen werd tot beste middenvelder van Europa, zat het grootste gedeelte van de wedstrijd op de bank. Het kan raar lopen in de voetballerij… Dat Sneijder en van Bronckhorst in de basis beginnen is begrijpelijk, maar wat is de meerwaarde van een internationaal onervaren, jonge voetballer als je een fantastische spelverdeler in de selectie hebt?

Een basisplaats voor Clarence Seedorf zou het Nederlands Elftal net dat beetje extra geven, waardoor jonge talenten als Sneijder, van Persie en Babel nog beter gaan spelen. Zodat eindelijk de creativiteit en schoonheid, die we alleen nog maar kennen als vage herinnering uit 1998, terugkeren binnen de krijtlijnen. Maar helaas, de beste stuurlui staan aan wal…

De geschiedenis leert ons dat het nog altijd mis kan gaan in deze kwalificatie, ook om die reden is ervaring nu belangrijker dan jeugdige lichtzinnigheid. Daarom pleit ik voor een vaste basiself met een leidende rol voor Seedorf. Zodat volgend jaar, 20 jaar na de grote triomf, eindelijk weer eens een massaal Nederlands voetbalfeest los kan barsten.

Deze column verschijnt, naast vele anderen, tevens op www.voetbalcolumnist.nl

Vorige week werd de Nederlandsche voetbalgeschiedenis verrijkt met een nieuw hoofdstuk. In Twente voetbalden voor het eerst twee clubteams in competitieverband; de start van de Eredivisie voor vrouwen. Na een heuse openingsceremonie, waarbij de zes clubs die dit jaar de strijd met elkaar aangaan zich voorstelden, won Heerenveen van FC Twente. Toch was er ook bij Twente reden voor een feestje, het eerste doelpunt werd gescoord door een speelster van deze club: Marieke van Ottele.

Vrouwen voetballen al zo lang als het spelletje bestaat. Lange tijd zijn competities echter ondenkbaar geweest. In 1921 werd het Engelse vrouwen zelfs verboden nog te voetballen omdat het onsmakelijk zou zijn. Vijftig jaar later werd dit verbod opgegeven, waarna het vrouwenvoetbal langzaam maar zeker steeds professioneler werd.

Deze professionalisering begon met de oprichting van de Women’s Football Association, de voetbalbond voor vrouwen. Na de introductie van vrouwelijke voetbalprofs in Italië en de start van een competitie in Japan gingen de ontwikkelingen snel. Steeds meer landen startten een professionele competitie, er ontstonden landenteams, -toernooien en het vrouwenvoetbal werd zelfs een Olympische discipline. Toch heeft het tot 2007 geduurd eer ook in Nederland een professionele vrouwencompetitie van start ging.

De start van zo’n nieuwe competitie is natuurlijk een interessant onderwerp voor de verschillende media. Na het eerste doelpunt kunnen we nog veel meer sensationele televisie-items verwachten, zoals de eerste rode kaart, de eerste blessure, de eerste vrouwenvoetbalhooligan en natuurlijk de eerste kampioen. Op het moment hoeft het vrouwenvoetbal dan ook niet te klagen over aandacht, de vraag is echter of dit zo blijft.

Door veel Nederlanders wordt erg laatdunkend gedaan over het vrouwenvoetbal. Zo verklaarde Johan Derksen, op grove wijze, dat hét voetbaltijdschrift van Nederland geen aandacht zou gaan besteden aan de jongste competitie en verwoordde Jeroen Pauw de mening van menig man door te stellen dat vrouwenvoetbal niet leuk is om naar te kijken. Toegegeven, het spel gaat minder snel en is, door de beperkte professionalisering, van een mindere kwaliteit dan de eredivisie voor mannen, maar waarom zou het hierdoor minder voorstellen? Uiteindelijk draait het om hetzelfde: mensen die willen winnen en hiervoor hun talenten zo goed mogelijk inzetten.

Om de laatdunkende houding weg te nemen zou het goed zijn als het Nederlandse vrouwenvoetbal een mannelijke ambassadeur had. Dit moet ook Henk Spaan gedacht hebben, toen hij begon aan het schrijven van een boek over onder andere het trainen van een meisjeselftal. Al met al is het niet zo’n gek idee, een van Nederlands bekendste voetbaljournalisten als vertegenwoordiger en natuurlijk hoofdredacteur van ‘Zacht Gras, hét voetbaltijdschrift voor vrouwen’.

Met al deze nieuwe ontwikkelingen lijkt het cliché omtrent buitenspel in combinatie met vrouwen te verdwijnen. Hoewel, vanwege de verjaardag van mijn vriendin zat ik zaterdag niet bij NAC op de tribune, maar in een restaurant in het centrum van Breda. Tsja, er zijn ook nog vrouwen die geen verstand hebben van voetbal. En dat is maar goed ook, want ik heb heerlijk gegeten!

De laatste weken van augustus worden voetbalvolgers overstelpt met nieuws in de vorm van roddels, geruchten en feiten omtrent de voetballershandel. Wie niet elk uur alle voetbalsites checkt loopt al gauw het risico niet meer mee te kunnen praten op het werk of tijdens het diner. Iedere voetballiefhebber dient natuurlijk te weten waar ‘grote’ jongens als Sneijder, Drenthe, van der Vaart en Robben het hele jaar te bewonderen zijn. Het steeds weer opduiken van de naam Real Madrid maakt het dit jaar wel erg eentonig.

Vorige week was Sneijder nog de duurste Nederlandse voetballer die van club verhuist dit jaar, lang heeft ‘ie er niet van kunnen genieten. Voor Arjen Robben had Real Madrid maar liefst 35 miljoen euro over, best veel geld voor een voetballer die meer geblesseerd raakt dan dat ‘ie doelpunten maakt. Voor de overige spelers op de bank is het hopen dat hij snel Spaanse grappen leert begrijpen, anders wordt het een ongezellig jaar in Bernabeu.

Voetbalhumor is legendarisch, de beste grappen worden gemaakt door mensen die iets met voetbal te maken hebben. Een echte klassieker is de vraag wat de overeenkomst is tussen Ajax en de kerstman, waar iedere zichzelf respecterende supporter het antwoord op weet.

Om de sleur in de berichtgeving wat te doorbreken bedachten ze in Limburg dat het misschien grappig zou zijn als Mark van Bommel zou aankondigen dat hij zich laat naturaliseren tot Duitser om zo het EK in 2008 toch mee te kunnen maken. Het gevolg: ophef alom. Overal stond het nieuws groot aangekondigd en iedereen sprak er schande van. Om van Bommel te behoeden voor deze vernedering verloor het Nederlands Elftal, waarmee de kans dat de redder van Bayern München ooit nog een oranje-shirt aantrekt weer een beetje groter is geworden. Erg collegiaal, maar ik had toch liever een aantrekkelijke wedstrijd gezien.

Deze column verschijnt, naast vele anderen, tevens op www.voetbalcolumnist.nl

Nu een nieuw seizoen vol voetbalspektakel op het punt staat in alle hevigheid los te barsten speculeert elke voetballiefhebber over de grote vraag: Wie wordt kampioen? In de kroeg, op straat, in sportkantines en op de werkvloer discussieert men er lustig op los. Allerhande argumenten, het één nog onnozeler dan het andere, worden aangevoerd als doorslaggevend voor de beslissing van de competitie in het voordeel van de favoriete club.

Elke Bredanaar is NAC-supporter, dat mag algemeen bekend zijn. Het grote voordeel hiervan is dat ik me niet bezig hoef te houden met dergelijke speculaties, kampioen zullen we immers toch niet worden. Voor ons supporters is het seizoen al geslaagd als we Feyenoord thuis met 4-2 oprollen, aantrekkelijk voetbal en vooral veel inzet te zien krijgen en zo mogelijk ver doordringen in de strijd om de beker.

Nee, hoe anders moet het zijn voor Ajax-, Feyenoord-, AZ-, of PSV-supporters? Zij mogen zich elk jaar weer opmaken voor een glorietocht langs de Nederlandse velden, met als beloning de kampioensschaal. Helaas kan er maar één de winnaar zijn, iets wat onvermijdelijk leidt tot grote frustraties bij de supporters van de andere drie ‘grote clubs’.

De Ajax-supporters lijken dit jaar een mooi seizoen tegemoet te gaan. De selectie is voor een groot deel intact gebleven en Ajax heeft er enkele goede versterkingen bij. Het vertrek van Sneijder en de blessure van Davids zijn echter een grote aderlating. De komende dagen zal moeten blijken of deze gaten nog opgevuld kunnen worden met het geld dat Ajax in kas heeft na de miljoenentransfers van Babel en Sneijder.

Voor AZ wordt het dit jaar erop of eronder. Al enkele jaren draait de club mee in de bovenste regionen van de competitie, maar elk seizoen is het toch net niet. Net niet in de finale van de UEFA Cup, net geen kampioen, net geen beker. Wil AZ de belangrijke spelers vast houden en bovendien aantrekkelijk zijn voor jong talent, dan zal het toch eens een prijs moeten pakken, en zo moeten bewijzen dat het een vaste plaats in de top van de ranglijst verdient.

Feyenoord leek aanvankelijk niet in staat de komende jaren kampioen te worden, maar heeft zich in de zomer erg goed kunnen versterken. Spelers als van Bronckhorst, Makaay, Hofland en de Cler hebben een schat aan ervaring, iets dat vaak de doorslag geeft in een lange competitie. De supporters zijn voor het eerst in jaren weer positief gestemd en het zware oefenprogramma doet hopen op betere tijden in de Kuip.

Tenslotte PSV, al jaren kampioen van Nederland. Philip Cocu, de motor van het elftal is gestopt en PSV heeft enkele spelers zien vertrekken naar het buitenland. Daarvoor in de plaats is een hoop jong talent gekomen, dat hongerig is naar erkenning, een doorbraak en een prijs. Met Aissati, Afellay, Lazovic en Perez hopen ze in Eindhoven weer een feestje te mogen bouwen aan het eind van het seizoen. Toegegeven, de prestaties op het toernooi in Moskou lijken de inleiding te zijn voor een mooi jaar.

Rest nog de grote vraag: Wie wordt er dit jaar kampioen? Het antwoord op die vraag is simpel: PSV. Immers, als je tijd hebt om je druk te maken over een futiliteit als de grap in NOS Studio Voetbal, moet het voetbaltechnisch wel heel erg goed zitten binnen je club. En zo blijft alles weer bij het oude.

Deze column verschijnt, naast vele anderen, tevens op www.voetbalcolumnist.nl

Een slordige anderhalf jaar geleden moeten ze bij Endemol besloten hebben dat het tijd was voor iets ‘nieuws’. Een intelligente, duurbetaalde, creatieve geest werd aangetrokken en kwam op het geniale idee dat het misschien leuk zou zijn om te kijken naar ’sterren’, die iets doen dat ze eigenlijk niet zo goed kunnen. Dagen, misschien wel wekenlang werd er over vergaderd. Wat kunnen sterren niet zo goed en, nog veel belangrijker, wat vinden de mensen leuk om te zien?

Het concept Dancing with the stars was geboren. Wekenlang zouden bekende en minder bekende Nederlanders, die voorheen zelden of nooit dansten, aan de hand van een professionele partner de kunst van het stijldansen bedrijven. De danswereld kon zijn geluk niet op: miljoenen mensen keken naar het programma en stijldansen werd weer populair in Nederland. Verenigingen kregen te maken met wachtlijsten: de jeugd ging massaal aan de foxtrot en de tango.

Toegegeven, het was van tijd tot tijd een leuke show om naar te kijken. De dansen waren vaak sierlijk, de kleding mooi en ook over de livemuziek viel niet te klagen. Het programma was zo’n succes, dat RTL besloot ook een tweede serie te maken. Een derde staat ongetwijfeld op de planning voor het komende seizoen.

Dansen is leuk, maar in de winter dans je natuurlijk niet op een houten dansvloer. Deze constatering moet het begin zijn geweest van Dancing on ice, een show waarin het dansen op ijs centraal staat. Belangrijker: het betreft wederom een programma waarin BN-ers eens iets anders doen dan datgene waarmee zij beroemd zijn geworden. Het bleek wederom een enorm succes.

SBS zag ook dat het hierboven beschreven concept een van haar voornaamste concurrenten geen windeieren gelegd had. Er werd besloten tot een ijsdansoorlog, een strijd om de kijkcijfers, door eenzelfde programma rond hetzelfde tijdstip uit te zenden. Deze tactiek bleek succesvol: RTL was genoodzaakt halverwege de tweede serie van haar programma het tijdstip van uitzenden te veranderen, omdat teveel mensen naar de concurrent keken.

Op dit ogenblik is medialand verwikkeld in een nieuwe strijd. Op Talpa Tien zingen een aantal bekende Nederlanders samen met gerenommeerde artiesten, terwijl weer andere bekende Nederlanders er op SBS alleen voor staan het publiek en de jury ervan te overtuigen dat ze een popster in zich hebben. De eerste twee afleveringen waren op zijn zachtst gezegd spectaculair, al was dat vanwege het valse gekraai in tegenstelling tot de gewenste zuivere zang.

Wat ligt er nog in het verschiet? Cooking with the stars? Sterren die topsport bedrijven of schrijver willen worden? De mogelijkheden zijn eindeloos. De vraag is echter waarvoor aan lager wal geraakte sterren zich níet lenen. Waar ligt de grens? Ik denk dat deze ver te zoeken is en heb mijn videorecorder alvast geprogrammeerd voor de eerste aflevering van Fucking with the stars. Dat wordt smullen…

Er is de afgelopen anderhalf jaar al veel over gezegd en geschreven: het voetbal op Talpa Tien. Waar de voetballiefhebber vroeger nog bediend werd met degelijke samenvattingen en mooie reportages, maakt nu de commercie de dienst uit. Een avondje eredivisievoetbal ziet er in 2007 ongeveer als volgt uit: reclames, Wilfred Genee die zich verspreekt, een beetje voetbal en Wilfred Genee die zich nog eens verspreekt. Daarna weer reclames, een heel klein beetje voetbal (want: geen topclub), een magere analyse van Ruud Gullit of Jan van Halst, een brutale opmerking van Jan Mulder en vooruit, nog maar wat reclames. En dat gaat dan door van zeven uur ’s avonds tot na middernacht.

Vanaf dit seizoen wordt ook het bekervoetbal door de zender van John de Mol uitgezonden. Het is in dit bekervoetbal dat we vaak de mooiste wedstrijden zien. Oog om oog, tand om tand. Clubs die in de competitie in uitzichtloze positie verkeren of toch nooit kampioen zullen worden, krijgen ineens vleugels omdat er een prijs te pakken valt. Men gaat tot het uiterste, duels worden op het scherpst van de snede uitgevochten en wedstrijden eindigen vaak met verrassende uitslagen.

Zo niet bij Talpa Tien. Gisteren stonden er weer een aantal mooie bekerwedstrijden op het programma. Twee clubs uit de onderste regionen, Sparta en RKC Waalwijk, moesten samen uitmaken wie naar de kwartfinales mocht. RBC, dat vorig jaar degradeerde, mocht tegen het ‘grote’ Utrecht proberen diezelfde kwartfinales te bereiken. En de nummer vijf en zeven van de competitie, FC Twente en NAC, streden tegen elkaar in Enschede. Het beloofde een mooie avond te worden.

Maar helaas, John de Mol besloot anders. En dus kregen we geen bekervoetbal te zien, maar een waardeloze wedstrijd, waarvan de uitslag vóór het eerste fluitsignaal al vaststond. Want Ajax speelde ook, tegen Haarlem. En John de Mol? Die is nou eenmaal voor Ajax.

Beste Thom,

Je zult wel hoofdpijn hebben na gisterenavond. Het is ook wat, zo’n installatie. De hele avond was het feest en niemand kan er nu nog omheen: je bent de nieuwe burgemeester van Nijmegen.

Vandaag op het journaal zag ik je vol trots vertellen dat het voelt als “thuiskomen”. Er was ook wel aan je te zien dat je erg blij bent met je nieuwe baan, geen enkele kijker kon om je brede glimlach heen.

Nu gun ik je het burgemeersterschap van Nijmegen best. Je vader is er ook burgemeester geweest, je bent er opgegroeid, hebt gestudeerd aan de plaatselijke universiteit en bent er je politieke carrière begonnen. Logisch, dat je van die stad graag burgemeester wil zijn. De cirkel is nu rond.

Toch moet me iets van het hart. In de periode 2003 – 2005 heb je hard gestreden voor een wetsvoorstel omtrent de gekozen burgemeester. Jij zag graag een burgemeester die niet is benoemd door een select clubje mensen, maar door de hele gemeente. Toen de senaat het niet eens was met dit voorstel besloot jij op te stappen. Een crisis was het gevolg, Nederland schudde op zijn grondvesten en de val van het kabinet leek nabij. Zo’n anderhalf jaar later werd je door de gemeenteraad van Nijmegen gevraagd als nieuwe, benoemde burgemeester en je stemde in.

Deze gang van zaken is karakteristiek voor het handelen van jouw partij. Op het partijprogramma valt niet veel aan te merken, maar uiteindelijk wordt vaak van de oorspronkelijke standpunten afgeweken. Op andere momenten, als enige souplesse gepast is, wordt juist weer krampachtig vastgehouden aan principes. Denk nog even aan je eigen aftreden en bijvoorbeeld de affaire Hirsi Ali, die een vierde regeringsjaar voor een kabinet waarin D66 nota bene zelf meeregeerde abrupt onmogelijk maakte.

Ik was dan ook teleurgesteld toen ik hoorde dat je de nieuwe burgemeester van Nijmegen wordt. Niet omdat ik het niet zie zitten, je zult ongetwijfeld een erg goed burgervader zijn. Maar als je zo graag vasthoudt aan je principes dat dit zelfs bijna ten koste gaat van het landsbelang, moet je naar mijn mening ook standvastig zijn. Een weigering van het ambt had je gesierd. Maar ach, nu weten we in ieder geval dat je een rasechte D66-er bent.